Θυλακίτιδα Ωλεκράνου

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Η άρθρωση του αγκώνα είναι ένα μηχανικό θαύμα του ανθρώπινου σώματος, επιτρέποντάς μας να εκτελούμε ένα τεράστιο εύρος κινήσεων, από την ανύψωση βαρών έως τις πιο λεπτές και ακριβείς μικροκινήσεις των χεριών μας. Ωστόσο, λόγω της θέσης του και της ελάχιστης κάλυψης από μυϊκό ιστό ή λίπος, το πίσω μέρος του αγκώνα είναι εξαιρετικά εκτεθειμένο σε τραυματισμούς, καθημερινή τριβή και καταπόνηση. Μία από τις πιο συχνές και χαρακτηριστικές παθήσεις που εμφανίζονται σε αυτή την περιοχή είναι η θυλακίτιδα ωλεκράνου.
Η θυλακίτιδα ωλεκράνου είναι μια κατάσταση που μπορεί να προκαλέσει από μια απλή, ανώδυνη διόγκωση έως έναν εξαιρετικά οξύ, βασανιστικό πόνο που περιορίζει πλήρως τη λειτουργικότητα του χεριού. Στο αναλυτικό άρθρο που ακολουθεί, θα εξετάσουμε σε βάθος τι ακριβώς είναι αυτή η πάθηση, πώς δημιουργείται, ποιους επηρεάζει, και ποιες είναι οι πλέον σύγχρονες και οριστικές ιατρικές λύσεις για την αντιμετώπισή της.

Ο μόνος Ορθοπαιδικός στην Ελλάδα στην χειρουργική ώμου και άνω άκρου με προϋπηρεσία μόνιμης διευθυντικής θέσης (substantive Consultant ) για 10 συναπτά έτη στην Μεγάλη Βρετανία

Τι είναι η θυλακίτιδα ωλεκράνου;

Για να κατανοήσουμε πλήρως τη θυλακίτιδα του ωλεκράνου, είναι απαραίτητο να γνωρίζουμε την ανατομία της περιοχής. Στο πίσω μέρος του αγκώνα υπάρχει ένα οστό που προεξέχει και το οποίο μπορούμε όλοι να ψηλαφίσουμε εύκολα: αυτό ονομάζεται ωλέκρανο.
Όλες οι μεγάλες αρθρώσεις στο σώμα (όπως οι ώμοι, τα γόνατα, τα ισχία και οι αγκώνες) περιβάλλονται από ειδικούς ανατομικούς σχηματισμούς που ονομάζονται ορογόνοι θύλακοι (bursae). Ένας ορογόνος θύλακος είναι ουσιαστικά ένας πολύ λεπτός, κλειστός σάκος ή “μαξιλαράκι”, το οποίο περιέχει μια ελάχιστη ποσότητα λιπαντικού υγρού (αρθρικό υγρό). Η κύρια λειτουργία αυτού του θύλακου είναι να δρα ως αμορτισέρ, διευκολύνοντας την ομαλή ολίσθηση του δέρματος πάνω από το υποκείμενο οστό του ωλεκράνου κατά την κάμψη και την έκταση του αγκώνα, μειώνοντας την τριβή στο ελάχιστο.
Στη φυσιολογική του κατάσταση, ο θύλακος του ωλεκράνου είναι εντελώς επίπεδος και δεν γίνεται καν αντιληπτός κατά την ψηλάφηση. Ωστόσο, η θυλακίτιδα εμφανίζεται όταν αυτός ο θύλακος ερεθίζεται από υπερβολική χρήση, τραυματίζεται άμεσα ή μολύνεται κατά τη διάρκεια μιας λοίμωξης. Η φλεγμονή (ερεθισμός) αναγκάζει τα κύτταρα του θύλακου να παράγουν υπερβολική ποσότητα υγρού. Καθώς το υγρό συσσωρεύεται και δεν μπορεί να διαφύγει, ο θύλακος διογκώνεται προς τα έξω, δημιουργώντας ένα χαρακτηριστικό πρήξιμο στο πίσω μέρος του αγκώνα, το οποίο πολλές φορές μπορεί να πάρει το μέγεθος ενός μικρού μπαλακιού του γκολφ.
Η θυλακίτιδα του ωλεκράνου είναι μια διόγκωση στο πίσω μέρος του αγκώνα μεταξύ του οστού και της επιφάνειας του δέρματος, η οποία μπορεί να είναι είτε εντελώς ανώδυνη (στα αρχικά ή χρόνια στάδια) είτε εξαιρετικά επώδυνη (σε οξείες ή μολυσματικές καταστάσεις). Ο πόνος της θυλακίτιδας μπορεί να επέλθει ξαφνικά ή να συσσωρευτεί σταδιακά με την πάροδο του χρόνου.

Αιτίες και Τύποι της Θυλακίτιδας του Αγκώνα

Η θυλακίτιδα ωλεκράνου διακρίνεται ιατρικά σε δύο μεγάλες, θεμελιώδεις κατηγορίες, η διαφοροποίηση των οποίων είναι απολύτως κρίσιμη για τη σωστή θεραπεία: την άσηπτη (μη μικροβιακή) και τη σηπτική (μολυσματική/μικροβιακή) θυλακίτιδα.

1. Άσηπτη Θυλακίτιδα (Μη Μικροβιακή)

Αποτελεί την πλειοψηφία των περιπτώσεων. Προκαλείται από μηχανικά ή συστηματικά αίτια, χωρίς την παρουσία μικροβίων. Οι κύριες αιτίες είναι:

Άμεσος Τραυματισμός: Ένα δυνατό χτύπημα ή μια πτώση απευθείας πάνω στον αγκώνα (π.χ. πτώση σε σκληρό δάπεδο) μπορεί να προκαλέσει άμεση αιμορραγία μέσα στον θύλακο και επακόλουθη οξεία φλεγμονή.
Χρόνια Παρατεταμένη Πίεση: Η συνεχής και επαναλαμβανόμενη στήριξη των αγκώνων σε σκληρές επιφάνειες για μεγάλα χρονικά διαστήματα (όπως σε ένα γραφείο). Αυτός είναι ο λόγος που η πάθηση ήταν ιστορικά γνωστή και ως “αγκώνας του μαθητή” (student’s elbow) ή “αγκώνας του υδραυλικού”, λόγω της φύσης αυτών των δραστηριοτήτων.
Συστηματικές Παθήσεις: Ασθένειες όπως η ουρική αρθρίτιδα (αυξημένο ουρικό οξύ στο αίμα) και η ρευματοειδής αρθρίτιδα συνδέονται άμεσα με την εμφάνιση θυλακίτιδας. Στην ουρική αρθρίτιδα, σχηματίζονται κρύσταλλοι ουρικού οξέος μέσα στον ίδιο τον θύλακο, προκαλώντας τεράστιο ερεθισμό.

2. Σηπτική Θυλακίτιδα (Λοίμωξη)

Σε αυτή την περίπτωση, βακτήρια (συνηθέστερα ο χρυσίζων σταφυλόκοκκος) εισέρχονται στον θύλακο και προκαλούν τοπική λοίμωξη. Πώς γίνεται αυτό; Ακόμα και ένα μικρό κόψιμο, μια αμυχή, ένα τσίμπημα εντόμου, ή ένα γδάρσιμο στο δέρμα πάνω από τον αγκώνα (το οποίο μπορεί να περάσει απαρατήρητο) λειτουργεί ως “πύλη εισόδου” για τα μικρόβια. Επειδή ο θύλακος βρίσκεται ακριβώς κάτω από το δέρμα, τα βακτήρια μολύνουν το υγρό εύκολα, δημιουργώντας πύον. Πρόκειται για μια εξαιρετικά επώδυνη και δυνητικά επικίνδυνη κατάσταση που απαιτεί άμεση ιατρική παρέμβαση.

Ποια άτομα κυρίως επηρεάζει;

Η θυλακίτιδα του αγκώνα μπορεί να επηρεάσει κυριολεκτικά οποιονδήποτε άνθρωπο σε οποιαδήποτε φάση της ζωής του. Εντούτοις, ορισμένες ομάδες ασθενών είναι στατιστικά πολύ πιο επιρρεπείς λόγω των καθημερινών τους συνηθειών ή του επαγγέλματός τους. Πιο συγκεκριμένα:

Άτομα που κάνουν χειρωνακτική εργασία: Εάν η δουλειά απαιτεί να είναι κάποιος πολύ σκυμμένος στα χέρια ή στα γόνατα (π.χ. υδραυλικοί, μηχανικοί αυτοκινήτων, τεχνικοί εγκαταστάσεων) ή να ακουμπάει συχνά στους αγκώνες σε στενούς χώρους, τότε είναι πολύ πιο πιθανό να αναπτύξει θυλακίτιδα ωλεκράνου λόγω της συνεχούς και καθημερινής μηχανικής καταπόνησης του θυλάκου.
Εργαζόμενοι Γραφείου και Πληροφορικής: Παρόλο που δεν θεωρείται “βαριά” εργασία, η πολύωρη στήριξη των αγκώνων στο γραφείο, το πληκτρολόγιο ή στα μπράτσα της καρέκλας, δημιουργεί χρόνια, μικροσκοπική τριβή που σταδιακά οδηγεί στη δημιουργία φλεγμονής και υγρού.
Αθλητές ή άτομα με συγκεκριμένες αθλητικές δραστηριότητες: Τα αθλήματα ή άλλες δραστηριότητες που απαιτούν να κάνει κάποιος επαναλαμβανόμενες κινήσεις με τους αγκώνες, ή αθλήματα επαφής και πτώσεων, αυξάνουν δραματικά τον κίνδυνο. Αθλητές πολεμικών τεχνών, πάλης, τζούντο, βόλεϊ, ράγκμπι, αλλά και γυμναστές (crossfit, άρση βαρών) υφίστανται συχνά άμεσες πλήξεις στον αγκώνα.
Μουσικοί: Οι επαγγελματίες μουσικοί (π.χ. πιανίστες, κιθαρίστες) έχουν επίσης υψηλότερο κίνδυνο για θυλακίτιδα αγκώνα λόγω της υπερβολικής, επαναλαμβανόμενης χρήσης της άρθρωσης σε συγκεκριμένες γωνίες κάμψης.
Άτομα με συγκεκριμένες παθήσεις: Προϋπάρχουσα οστεοαρθρίτιδα αγκώνα, ουρική αρθρίτιδα (ποδάγρα), ρευματοειδής αρθρίτιδα, ή καταστάσεις ανοσοκαταστολής και σακχαρώδης διαβήτης (που αυξάνουν την ευπάθεια στις μικροβιακές λοιμώξεις).

Πόσο συχνή είναι η θυλακίτιδα του αγκώνα;

Η θυλακίτιδα του αγκώνα είναι ιδιαίτερα κοινή στα ορθοπαιδικά ιατρεία. Τα στατιστικά δείχνουν ότι περίπου το 65% των περιπτώσεων είναι μη σηπτική (μη μολυσματική) θυλακίτιδα και οφείλεται κυρίως σε τραυματισμούς ή χρόνια καταπόνηση. Το υπόλοιπο 35% αντιπροσωπεύει περιπτώσεις λοίμωξης (σηπτική), οι οποίες απαιτούν πολύ πιο επιθετική αντιμετώπιση.

Ποια είναι τα συμπτώματα της θυλακίτιδας του αγκώνα;

Η κλινική εικόνα της θυλακίτιδας είναι συνήθως ξεκάθαρη, αλλά η ένταση των συμπτωμάτων εξαρτάται άμεσα από τον τύπο της (άσηπτη vs. σηπτική). Τα βασικά συμπτώματα της θυλακίτιδας του αγκώνα περιλαμβάνουν:

Πρήξιμο και οίδημα γύρω από τον αγκώνα: Είναι το πρώτο και πιο εμφανές σύμπτωμα. Μερικές φορές, το πρήξιμο αναπτύσσεται σταδιακά με την πάροδο εβδομάδων και μπορεί ο ασθενής να μην το παρατηρήσει μέχρι να πάρει μεγάλες διαστάσεις (σαν ένα μπαλάκι στο πίσω μέρος). Επειδή το δέρμα στο πίσω μέρος του αγκώνα είναι πολύ ελαστικό, ο θύλακος μπορεί να γεμίσει με μεγάλη ποσότητα υγρού πριν καν προκαλέσει πόνο.
Πόνος και δυσκαμψία: Καθώς ο θύλακος μεγαλώνει και διατείνεται, αρχίζει να πιέζει τα γύρω νεύρα και τους ιστούς. Ο πόνος μπορεί να είναι ήπιος στις άσηπτες μορφές, αλλά γίνεται οξύς κατά την κάμψη (όταν το δέρμα τεντώνεται). Αυτό οδηγεί σε μειωμένη κίνηση (δυσκαμψία) του αγκώνα, με τον ασθενή να αδυνατεί να τεντώσει ή να λυγίσει πλήρως το χέρι του.
Αυξημένη θερμοκρασία και ερυθρότητα: Εάν το δέρμα γύρω από το πρήξιμο είναι κόκκινο, ζεστό στην αφή και εξαιρετικά ευαίσθητο (ακόμα και σε ένα ελαφρύ άγγιγμα), αυτό είναι το κλασικό προειδοποιητικό σημάδι ότι η θυλακίτιδα έχει προκληθεί από λοίμωξη (σηπτική). Σε βαριές περιπτώσεις, η μόλυνση μπορεί να προκαλέσει και συστηματικά συμπτώματα, όπως ρίγος, αδιαθεσία, διογκωμένους λεμφαδένες στη μασχάλη και πυρετό. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να αναζητήσετε άμεσα ιατρική βοήθεια.
Νυχτερινός πόνος: Ειδικά όταν ο ασθενής αδυνατεί να ξαπλώσει ή να κοιμηθεί από την πλευρά που βρίσκεται ο πάσχοντας αγκώνας, λόγω της τοπικής πίεσης που ασκείται στο στρώμα.

Πώς γίνεται η διάγνωση;

Η ακριβής διάγνωση είναι το κλειδί για να αποφασιστεί η σωστή θεραπευτική προσέγγιση. Ο εξειδικευμένος ορθοπαιδικός χειρουργός, Κος Πολυζώης, θα σας δει στο ιατρείο του, θα πάρει το ειδικό ιστορικό σας (π.χ. τι επάγγελμα κάνετε, αν υπήρξε πρόσφατος τραυματισμός ή γδάρσιμο στο δέρμα) και θα σας εξετάσει προσεκτικά. Η κλινική εικόνα από μόνη της συχνά “μαρτυρά” την πάθηση, αλλά η διαφοροδιάγνωση μεταξύ άσηπτης και σηπτικής είναι ζωτικής σημασίας.
Εάν ο Κος Πολυζώης υποψιάζεται ότι η θυλακίτιδα είναι σηπτική ή έχει προκαλεστεί από λοίμωξη, ή εάν θέλει να αποκλείσει και άλλες υποκείμενες αιτίες για τον πόνο στον αγκώνα σας, ίσως χρειαστούν περαιτέρω εξετάσεις, όπως:

Απλή ακτινογραφία του αγκώνα (X-rays): Παρόλο που η ακτινογραφία δεν δείχνει τους μαλακούς ιστούς ή το υγρό του θύλακου, είναι απαραίτητη για να αποκλειστούν παθήσεις όπως η ασβεστοποιός τενοντίτιδα, τα οστεόφυτα (άλατα) που μπορεί να τραυματίζουν εσωτερικά τον θύλακο, ή κάποιο κάταγμα του ωλεκράνου, καθώς και η οστεοαρθρίτιδα.
Υπέρηχος και Μαγνητική Τομογραφία (MRI): Αυτές οι απεικονιστικές εξετάσεις δείχνουν με απόλυτη ευκρίνεια τους μαλακούς ιστούς. Χρησιμοποιούνται για να επιβεβαιώσουν το μέγεθος του θυλάκου και, κυρίως, για να αποκλειστεί η επέκταση μιας λοίμωξης στους γείτονες ιστούς, στα μαλακά μόρια, τους τένοντες ή το οστό (οστεομυελίτιδα).
Αιματολογικός έλεγχος: Εξετάσεις αίματος (όπως η CRP και η ΤΚΕ) μπορούν να αναδείξουν δείκτες φλεγμονής στον οργανισμό, ενώ ο έλεγχος του ουρικού οξέος βοηθά στη διάγνωση της ουρικής αρθρίτιδας.
Λήψη υγρού (Παρακέντηση) από τον θύλακο: Αποτελεί τη σημαντικότερη διαγνωστική εξέταση. Ο ιατρός χρησιμοποιεί μια λεπτή βελόνα για να αφαιρέσει (αναρροφήσει) λίγο υγρό από τον πρησμένο θύλακο. Το υγρό αποστέλλεται σε ειδικό εργαστήριο για μικροβιολογική καλλιέργεια και ανάλυση. Εάν το υγρό είναι κιτρινωπό και διαυγές, συνήθως πρόκειται για άσηπτη φλεγμονή. Εάν είναι θολό, πυώδες ή περιέχει κρυστάλλους, επιβεβαιώνει τη λοίμωξη ή την ουρική αρθρίτιδα αντίστοιχα.

Πώς αντιμετωπίζεται η θυλακίτιδα του ωλεκράνου;

Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζεται η θυλακίτιδα του αγκώνα εξαρτάται αυστηρά από το αν προκαλείται από λοίμωξη ή όχι.

Συντηρητική Θεραπεία (Για Άσηπτη Θυλακίτιδα)

Εάν από την εξέταση και την παρακέντηση προκύψει ότι δεν υπάρχει λοίμωξη (άσηπτη), η θεραπεία είναι αρχικά συντηρητική και στοχεύει στη μείωση της φλεγμονής και την απορρόφηση του υγρού:

Ξεκούραση και Τροποποίηση Δραστηριοτήτων: Το πιο σημαντικό βήμα. Αποφυγή της δραστηριότητας που προκαλεί τη θυλακίτιδα και αυστηρή απαγόρευση στήριξης του αγκώνα σε σκληρές επιφάνειες. Συχνά προτείνεται η χρήση ειδικών προστατευτικών “μαξιλαριών” ή επιγονατίδων προσαρμοσμένων για τον αγκώνα (elbow pads).
Παγοθεραπεία: Εφαρμογή πάγου (ποτέ απευθείας στο δέρμα, αλλά τυλιγμένου σε πετσέτα) για 15-20 λεπτά, αρκετές φορές την ημέρα. Το κρύο προκαλεί αγγειοσυστολή και μειώνει δραστικά το οίδημα και τον πόνο.
Φάρμακα (ΜΣΑΦ): Τα Μη Στεροειδή Αντιφλεγμονώδη χάπια ή αλοιφές βοηθούν σημαντικά στη μείωση του πόνου και της εσωτερικής φλεγμονής του θυλάκου.
Προσωρινή Ακινητοποίηση: Σε πιο επίμονες καταστάσεις, η διακοπή της κίνησης του αγκώνα σας με έναν απλό νάρθηκα ή ελαστική περίδεση για μικρό χρονικό διάστημα μπορεί να αποτρέψει την περαιτέρω παραγωγή υγρού.

Αναρρόφηση και Ένεση Κορτιζόνης:
Εάν η θυλακίτιδα επιμένει και δεν παρουσιάσει βελτίωση με τα παραπάνω μέσα σε τρεις έως έξι εβδομάδες, ο Κος Πολυζώης μπορεί να αναρροφήσει πλήρως το υγρό μέσα από τον θύλακο (ανακουφίζοντας άμεσα την πίεση) και, στον ίδιο χρόνο, να κάνει μια τοπική ένεση κορτιζόνης μέσα στον άδειο πλέον σάκο. Η κορτιζόνη είναι ένα εξαιρετικά ισχυρό αντιφλεγμονώδες που καταστέλλει τον ερεθισμό των κυττάρων του θυλάκου, εμποδίζοντας την επανεμφάνιση του υγρού. Μετά την ένεση εφαρμόζεται μια σφιχτή περίδεση.

Θεραπεία Λοίμωξης / Σηπτικής Θυλακίτιδας

Η σηπτική θυλακίτιδα δεν υποχωρεί μόνη της και, αν αφεθεί χωρίς θεραπεία, τα βακτήρια μπορούν να εισχωρήσουν στο αίμα (σηψαιμία) ή στα οστά.
Σε περίπτωση λοίμωξης, ο Κος Πολυζώης θα χορηγήσει αντιβίωση (συνήθως από το στόμα σε ελαφριές περιπτώσεις, ή ενδοφλέβια στο νοσοκομείο σε πιο βαριές). Είναι ζωτικής σημασίας ο ασθενής να πάρει την αντιβίωση για όλο το προτεινόμενο διάστημα, ακόμα και αν τα συμπτώματα εξαφανιστούν. Παράλληλα, ο ιατρός θα αναρροφήσει τον θύλακο σας με σύριγγα (ίσως και περισσότερες από μία φορές σε διάστημα ημερών) για να αφαιρέσει όσο το δυνατόν περισσότερο από το πυώδες υγρό, το οποίο θα σταλεί για ανάλυση στο εργαστήριο, ώστε να επιβεβαιωθεί ότι χορηγείται το απολύτως κατάλληλο αντιβιοτικό. Αν η λοιμώδης θυλακίτιδα δεν ανταποκριθεί γρήγορα στα αντιβιοτικά, απαιτείται επείγουσα χειρουργική παροχέτευση.

Χειρουργική Θεραπεία (Θυλακεκτομή)

Η χειρουργική επέμβαση καθίσταται απαραίτητη σε τρεις κυρίως περιπτώσεις:

Όταν μια σηπτική θυλακίτιδα δεν ελέγχεται με φάρμακα.
Όταν ο θύλακος έχει υποστεί χρόνια φθορά, έχει παχυνθεί υπερβολικά και είναι γεμάτος ινώδη ιστό (χρόνια ανίατη άσηπτη θυλακίτιδα).
Όταν το υγρό επανέρχεται συνεχώς (υποτροπιάζει) παρά τις επανειλημμένες παρακεντήσεις και ενέσεις κορτιζόνης.

Ο Κος Πολυζώης, ως εξειδικευμένος Διευθυντής Χειρουργός αγκώνα, προσφέρει στον ασθενή οριστική λύση στο πρόβλημα με ποσοστό 100% επιτυχίας εάν αποτύχει η συντηρητική θεραπεία.
Η επέμβαση (ονομάζεται θυλακεκτομή) είναι εντελώς αναίμακτη και ανώδυνη. Η εξειδικευμένη αναισθησιολόγος χορηγεί περιοχική αναισθησία (μουδιάζει πλήρως μόνο το χέρι) και έτσι ο ασθενής μπορεί να παραμείνει ξύπνιος καθ’ όλη τη διάρκεια (Awake Surgery), εάν βέβαια το επιθυμεί ο ίδιος, αποφεύγοντας τη γενική νάρκωση.
Κατά τη διάρκεια της επέμβασης, αφαιρείται ολόκληρος ο παθολογικός και φλεγμαίνων θύλακος. Ταυτόχρονα, διορθώνονται τυχόν άλλες βλάβες όπως μια συνοδός τενοντίτιδα ή τοπική οστεοαρθρίτιδα (π.χ. «λιμάρονται» τα οστεόφυτα στο οστό του ωλεκράνου που ίσως τραυμάτιζαν τον θύλακο εσωτερικά) και γίνεται εκτενής καθαρισμός. Ο οργανισμός, με την πάροδο των μηνών, θα δημιουργήσει από μόνος του έναν εντελώς νέο, υγιή θύλακο στη θέση του παλιού, ο οποίος θα λειτουργεί ομαλά χωρίς φλεγμονές.
Μετεγχειρητική πορεία: Η αποκατάσταση είναι ταχύτατη. Ο ασθενής εξέρχεται από το νοσοκομείο (Day Clinic) λίγες ώρες μετά την ολοκλήρωση της επέμβασης. Τοποθετείται μια ελαφριά επίδεση και ο ασθενής κουνάει τον αγκώνα του αμέσως χωρίς κανένα ουσιαστικό περιορισμό, ξεκινώντας φυσικοθεραπεία. Το αποτέλεσμα, τόσο λειτουργικά (πλήρης απουσία πόνου και απρόσκοπτη κίνηση) όσο και αισθητικά (εξάλειψη του άσχημου πρηξίματος), είναι άριστο.

Λίγα Λόγια για τον Ιατρό (Δρ. Πολυζώης)

Η σωστή διαγνωστική και θεραπευτική προσέγγιση του αγκώνα απαιτεί πολύ υψηλή εξειδίκευση. Μη διστάσετε να επικοινωνήσετε με την ομάδα μας για να σας δει ο Κος Πολυζώης.
Αποτελεί τον μόνο Ορθοπαιδικό στην Ελλάδα στην χειρουργική ώμου και άνω άκρου με προϋπηρεσία μόνιμης διευθυντικής θέσης (substantive Consultant) για 10 συναπτά έτη στην Μεγάλη Βρετανία. Ο ιατρός διαθέτει τεράστια και εξαιρετικά στοχευμένη εμπειρία στις πολύπλοκες παθήσεις του αγκώνα, έχοντας αντιμετωπίσει χιλιάδες περιστατικά. Είναι πλήρως πιστοποιημένος με 10 χρόνια θητείας σε Διευθυντική θέση σε κορυφαία νοσοκομεία του Λονδίνου και πάνω από 20 χρόνια συνεχούς, εξειδικευμένης χειρουργικής εμπειρίας στο απαιτητικό περιβάλλον του βρετανικού συστήματος υγείας (NHS).

Πότε πρέπει να επικοινωνήσετε άμεσα;

Επικοινωνήστε άμεσα μαζί μας για αξιολόγηση εάν εμφανίσετε οποιοδήποτε από τα ακόλουθα συμπτώματα:

Πόνος που εμποδίζει τις καθημερινές σας δραστηριότητες (ντύσιμο, γραφή, ύπνο).
Πόνος που δε βελτιώνεται σε λίγες μέρες παρά την εφαρμογή πάγου και ανάπαυσης.
Πυρετός, ρίγος ή γενικευμένη αδιαθεσία (ενδείξεις πιθανής σηψαιμίας).
Σημαντικό οίδημα/πρήξιμο, ερυθρότητα (κόκκινο δέρμα) και αυξημένη θερμοκρασία γύρω από τον αγκώνα σας.
Θυλακίτιδα που επανέρχεται κατ’ εξακολούθηση (χρόνιες υποτροπές).

Κόστος και Τιμές για την Αντιμετώπιση

Στο ιατρείο μας, πρωταρχικός μας στόχος είναι να παρέχουμε ιατρικές υπηρεσίες κορυφαίου επιπέδου, διατηρώντας το κόστος απόλυτα προσιτό και δίκαιο.
Το κόστος της θεραπείας για τη θυλακίτιδα του ωλεκράνου εξαρτάται άμεσα από τη φύση του προβλήματος. Αν η αντιμετώπιση γίνει στο ιατρείο (όπως με μια διαγνωστική ή θεραπευτική παρακέντηση υγρού και έγχυση κορτιζόνης), το κόστος είναι εξαιρετικά χαμηλό.
Στις περιπτώσεις που απαιτείται χειρουργική αφαίρεση (θυλακεκτομή), το τελικό κόστος επηρεάζεται από τις ημέρες νοσηλείας (συνήθως καμία, καθώς πρόκειται για νοσηλεία ημέρας) και το είδος της αναισθησίας. Η ομάδα μας λειτουργεί με απόλυτη διαφάνεια (χωρίς καμία «κρυφή» χρέωση) και συνεργάζεται με όλες τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, ενώ παράλληλα είναι δυνατή η χρήση του δημόσιου φορέα (ΕΟΠΥΥ) για την κάλυψη μεγάλου μέρους των κλινικών εξόδων νοσηλείας. Μετά την κλινική εξέταση, θα λάβετε πλήρη, αναλυτική και προσωποποιημένη ενημέρωση για τα κόστη, με σκοπό την άμεση και χωρίς άγχος επίλυση του προβλήματός σας.
Η κίνηση είναι ζωή!
Επικοινωνήστε με τον γιατρό για εξειδικευμένη ορθοπαιδική φροντίδα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας.

Η κIνηση εIναι ζωH!

Επικοινωνήστε με τον γιατρό για εξειδικευμένη ορθοπαιδική φροντίδα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας

Συχνές ερωτήσεις

Μπορεί η θυλακίτιδα να υποτροπιάσει;

Ναι, η υποτροπή είναι ένα από τα πιο συνηθισμένα χαρακτηριστικά της άσηπτης θυλακίτιδας. Εάν ο ασθενής αναρρώσει (είτε μετά από φάρμακα είτε μετά από παρακέντηση) αλλά επιστρέψει στις ίδιες ακριβώς συνήθειες – δηλαδή συνεχίσει να στηρίζει έντονα τους αγκώνες του σε σκληρές επιφάνειες, δεν χρησιμοποιεί προστατευτικά pads, ή δεν διορθώσει την εργονομία του γραφείου του – ο ερεθισμός θα δημιουργηθεί ξανά και ο θύλακος θα ξαναγεμίσει με υγρό. Η αλλαγή των καθημερινών συνηθειών είναι το «κλειδί» για να μην υποτροπιάσει η πάθηση.

Είναι μεταδοτική η θυλακίτιδα;

Όχι, σε καμία περίπτωση. Η θυλακίτιδα (είτε η μη μικροβιακή είτε η σηπτική/μολυσματική) δεν είναι μεταδοτική ασθένεια και δεν μπορεί να μεταδοθεί από άτομο σε άτομο μέσω επαφής, σταγονιδίων ή άλλων μέσων. Η φλεγμονή αφορά αποκλειστικά τον θύλακο του ασθενούς. Ακόμα και στη σηπτική θυλακίτιδα, τα βακτήρια βρίσκονται εγκλωβισμένα κάτω από το δέρμα, στον χώρο του θυλάκου.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ θυλακίτιδας και τενοντίτιδας;

Αν και προκαλούν παρόμοιο πόνο γύρω από τις αρθρώσεις, πρόκειται για εντελώς διαφορετικές ανατομικές δομές. Η τενοντίτιδα είναι η φλεγμονή σε έναν τένοντα (το σκληρό “κορδόνι” που ενώνει τους μυς με τα οστά) και συνήθως προκαλείται από επαναλαμβανόμενες κινήσεις σύσπασης (π.χ. επικονδυλίτιδα ή tennis elbow). Η θυλακίτιδα, αντίθετα, είναι η φλεγμονή του ορογόνου θύλακου (του σάκου με το υγρό που διευκολύνει την ολίσθηση του δέρματος πάνω στο οστό) και συχνά συνοδεύεται από ένα ορατό, μεγάλο πρήξιμο (σαν μπαλάκι) που σπάνια εμφανίζεται σε μια απλή τενοντίτιδα.

Μπορεί η θυλακίτιδα να προκαλέσει μόνιμη βλάβη;

Στις περισσότερες άσηπτες περιπτώσεις, εάν αντιμετωπιστεί σωστά, δεν αφήνει καμία μόνιμη βλάβη. Ωστόσο, αν η άσηπτη θυλακίτιδα γίνει χρόνια και αγνοηθεί, ο θύλακος μπορεί να παχυνθεί, να αναπτύξει ινώδη ιστό και να αποτιτανωθεί (να πιάσει άλατα), οδηγώντας σε μόνιμη δυσκαμψία και χρόνιο πόνο στον αγκώνα. Αντίθετα, η σηπτική θυλακίτιδα, εάν δεν αντιμετωπιστεί άμεσα με αντιβιοτικά ή παροχέτευση, μπορεί να εξαπλωθεί στο παρακείμενο οστό προκαλώντας οστεομυελίτιδα (λοίμωξη του οστού), ή ακόμα και σηψαιμία, καταστάσεις που απειλούν με μόνιμες, σοβαρές αναπηρίες ή είναι επικίνδυνες για τη ζωή.

Πότε ενδείκνυται κάποιου είδους παρέμβαση από τον εξειδικευμένο χειρουργό;

Η χειρουργική παρέμβαση (θυλακεκτομή) ενδείκνυται σαφώς σε τρεις περιπτώσεις:

Όταν οι συντηρητικές μέθοδοι (ξεκούραση, φάρμακα, παρακέντηση με κορτιζόνη) έχουν αποτύχει επανειλημμένα να δώσουν λύση.
Όταν η πάθηση υποτροπιάζει συνεχώς, επηρεάζοντας δραματικά την καθημερινότητα και την εργασία του ασθενούς (χρόνια θυλακίτιδα).
Σε περιπτώσεις βαριάς σηπτικής (μολυσματικής) θυλακίτιδας, η οποία δεν ανταποκρίνεται γρήγορα στα αντιβιοτικά, όπου απαιτείται επείγων χειρουργικός καθαρισμός, παροχέτευση του πύου και αφαίρεση του νεκρωμένου θυλάκου για να προστατευθεί το χέρι και η υγεία του ασθενούς.

Ρήξη Τένοντα Ώμου: Συμπτώματα, Διάγνωση και Σύγχρονες Επιλογές Θεραπείας

Παγωμένος Ώμος: Αιτίες, Στάδια και Αποτελεσματική Θεραπεία