Αθλητικές Κακώσεις

ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ

Με τον όρο αθλητικές κακώσεις (ή αθλητικοί τραυματισμοί) αναφερόμαστε σε μια ευρεία κατηγορία τραυματισμών και παθήσεων του μυοσκελετικού συστήματος, οι οποίοι μπορεί να προκύψουν κατά τη διάρκεια οποιασδήποτε αθλητικής δραστηριότητας, σωματικής άσκησης ή ακόμα και κατά τη διάρκεια απαιτητικών καθημερινών κινήσεων. Παρά το γεγονός ότι η άθληση αποτελεί το «Α και το Ω» για να παραμένουμε υγιείς, να βελτιώνουμε την καρδιαγγειακή μας λειτουργία και να θωρακίζουμε το ανοσοποιητικό μας σύστημα, πολλές φορές ενέχει και διάφορους, απρόβλεπτους κινδύνους.
Οι αθλητικές κακώσεις είναι ένα εξαιρετικά συνηθισμένο φαινόμενο τόσο σε επαγγελματίες αθλητές κορυφαίου επιπέδου, όσο και σε ερασιτέχνες που αθλούνται για ψυχαγωγία (π.χ. σε έναν αγώνα ποδοσφαίρου 5×5, σε έναν αγώνα padel, στο τρέξιμο ή στο γυμναστήριο) στη διάρκεια μίας προπόνησης ή ενός αγώνα. Παρόλα αυτά, είναι σημαντικό να τονιστεί ότι αυτού του είδους οι τραυματισμοί ενδέχεται να προκύψουν και σε άτομα που δεν συνδέονται άμεσα με τον αθλητισμό, αλλά εκτελούν απότομες κινήσεις, άρση βαρών στην καθημερινότητά τους ή έχουν μυϊκές ανισορροπίες.

Ο μόνος Ορθοπαιδικός στην Ελλάδα στην χειρουργική ώμου και άνω άκρου με προϋπηρεσία μόνιμης διευθυντικής θέσης (substantive Consultant ) για 10 συναπτά έτη στην Μεγάλη Βρετανία

Τι είναι οι Αθλητικές Κακώσεις και πώς ταξινομούνται;

Η ανθρώπινη ανατομία είναι σχεδιασμένη για κίνηση, ωστόσο κάθε άρθρωση, τένοντας και μυς έχει συγκεκριμένα όρια αντοχής. Όταν οι δυνάμεις που ασκούνται στο σώμα ξεπερνούν αυτά τα όρια, επέρχεται ο τραυματισμός. Οι αθλητικές κακώσεις χωρίζονται παραδοσιακά σε δύο μεγάλες κατηγορίες, ανάλογα με τον μηχανισμό δημιουργίας τους:

Οξείες Κακώσεις

Συμβαίνουν ξαφνικά, συνήθως μετά από μια άμεση πρόσκρουση, πτώση, απότομη αλλαγή κατεύθυνσης ή λανθασμένη προσγείωση. Χαρακτηρίζονται από άμεσο, οξύ πόνο, οίδημα και αδυναμία συνέχισης της δραστηριότητας. (π.χ. διάστρεμμα αστραγάλου, ρήξη χιαστού, κάταγμα).

Χρόνιες Κακώσεις (Σύνδρομα Υπέρχρησης)

Αναπτύσσονται σταδιακά σε βάθος χρόνου. Προκαλούνται από επαναλαμβανόμενες μικρο-καταπονήσεις (micro-trauma) στους τένοντες, τα οστά ή τις αρθρώσεις, χωρίς να δίνεται στο σώμα ο απαραίτητος χρόνος επούλωσης. Ο πόνος συνήθως εμφανίζεται κατά την άσκηση ή αμέσως μετά, και επιδεινώνεται με την πάροδο του χρόνου (π.χ. τενοντίτιδα αχιλλείου, επικονδυλίτιδα – tennis elbow).

Ποιοι είναι πιο εκτεθειμένοι σε αθλητικές κακώσεις;

Οι αθλητικές κακώσεις δεν κάνουν διακρίσεις και παρατηρούνται τόσο σε νεότερες ηλικίες (παιδιά και εφήβους) όσο και σε μεγαλύτερες ηλικιακές ομάδες. Η ονομασία «αθλητικές κακώσεις» έχει προέλθει από το γεγονός ότι τα άτομα με τις περισσότερες πιθανότητες να εμφανίσουν τη συγκεκριμένη πάθηση είναι τα άτομα τα οποία υπόκεινται σε συστηματική ή περιστασιακή αθλητική δραστηριότητα.

1. Επαγγελματίες και Συστηματικοί Αθλητές

Λόγω της καθημερινής καταπόνησης, της υψηλής έντασης των προπονήσεων και της πίεσης του πρωταθλητισμού, οι ιστοί τους λειτουργούν συχνά στα όριά τους. Ο κίνδυνος εμφάνισης τόσο οξέων τραυματισμών (λόγω ταχύτητας και επαφής) όσο και συνδρόμων υπέρχρησης είναι τεράστιος.

2. Αθλητές του Σαββατοκύριακου (Weekend Warriors)

Πρόκειται για μια τεράστια κατηγορία κινδύνου. Αναφερόμαστε σε άτομα που λόγω καθιστικής εργασίας και έλλειψης χρόνου, δεν γυμνάζονται καθόλου κατά τη διάρκεια της εβδομάδας, αλλά προσπαθούν να αναπληρώσουν το κενό συμμετέχοντας σε πολύ έντονες αθλητικές δραστηριότητες (π.χ. αγώνες ποδοσφαίρου, μπάσκετ ή πολύωρο τρέξιμο) το Σαββατοκύριακο. Το σώμα, μη όντας προετοιμασμένο (conditioned) για αυτή την ξαφνική έκρηξη ενέργειας, υποκύπτει πολύ εύκολα σε θλάσεις και ρήξεις.

3. Παιδιά και Έφηβοι

Το μυοσκελετικό σύστημα των παιδιών βρίσκεται σε συνεχή ανάπτυξη. Τα οστά μεγαλώνουν συχνά πιο γρήγορα από τους μυς και τους τένοντες, δημιουργώντας μια φυσική «τάση» που καθιστά τους συζευκτικούς χόνδρους (τα σημεία ανάπτυξης των οστών) ιδιαίτερα ευάλωτους σε τραυματισμούς, όπως η νόσος Osgood-Schlatter στο γόνατο.

4. Άτομα Μεγαλύτερης Ηλικίας και Παχύσαρκα Άτομα

Όπως αναφέρθηκε, εκτός από τους νέους αθλητές, μπορεί να έρθουν αντιμέτωποι με αθλητικές κακώσεις και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας ή με αυξημένο σωματικό βάρος. Η φυσιολογική φθορά των ιστών (εκφύλιση τενόντων, μείωση ελαστικότητας), σε συνδυασμό με την επιπλέον πίεση που ασκεί το σωματικό βάρος στις αρθρώσεις (κυρίως σε γόνατα και ισχία), αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο.

Ποιες αιτίες προκαλούν αθλητικές κακώσεις;

Οι αιτίες οι οποίες μπορεί να προκαλέσουν αθλητικές κακώσεις ποικίλουν και συχνά αποτελούν έναν συνδυασμό εσωτερικών (του ίδιου του σώματος) και εξωτερικών παραγόντων. Κατά κύριο λόγο, οι συχνότερες αιτίες περιλαμβάνουν:

Λανθασμένη ή Ελλιπής Προθέρμανση (Warm-up)

Είναι ίσως η νούμερο ένα αιτία τραυματισμών στον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Οι «κρύοι» μύες και τένοντες είναι άκαμπτοι, ανελαστικοί και δεν αιματώνονται επαρκώς. Αν υποβληθούν σε ξαφνική, έντονη συστολή (όπως ένα sprint ή ένα άλμα), είναι εξαιρετικά πιθανό να υποστούν θλάση ή ρήξη. Η σωστή προθέρμανση αυξάνει τη θερμοκρασία του σώματος, την κυκλοφορία του αίματος και την ελαστικότητα των ιστών.

Λανθασμένη Αποθεραπεία (Cool-down)

Πολλοί αθλούμενοι σταματούν απότομα την άσκηση χωρίς να κάνουν διατάσεις και σταδιακή μείωση των παλμών. Η απουσία αποθεραπείας οδηγεί σε συσσώρευση γαλακτικού οξέος, μυϊκό σπασμό, απώλεια ευκαμψίας και αυξημένη πιθανότητα τραυματισμού στην επόμενη προπόνηση.

Χρήση Λανθασμένου Εξοπλισμού

Ο ακατάλληλος εξοπλισμός είναι καθοριστικός παράγοντας. Από τα φθαρμένα ή ακατάλληλα αθλητικά παπούτσια (που δεν απορροφούν τους κραδασμούς και αλλοιώνουν τη βιομηχανική του ποδιού, οδηγώντας σε κατάγματα κοπώσεως ή τενοντίτιδες), μέχρι λάθος μέγεθος ρακέτας (που προκαλεί επικονδυλίτιδα), ο εξοπλισμός πρέπει να προσαρμόζεται στο άθλημα και στον αθλητή.

Έντονη Πίεση και Σύνδρομο Υπερπροπόνησης

Όταν οι αθλητές πιέζουν τον εαυτό τους πέρα από τα φυσιολογικά όρια, αγνοώντας τα προειδοποιητικά σημάδια πόνου ή κόπωσης (overtraining), το σώμα δεν προλαβαίνει να επιδιορθώσει τις μικρο-ζημιές των ιστών. Η χρόνια αυτή πίεση εξασθενεί τους τένοντες και τα οστά, καθιστώντας τα «ωρολογιακές βόμβες» έτοιμες να υποστούν σοβαρή βλάβη.

Κακή Τεχνική και Λανθασμένη Βιομηχανική

Η εκτέλεση ασκήσεων με λάθος στάση σώματος (π.χ. βαθιά καθίσματα – squats με κακή γωνία στα γόνατα) μεταφέρει τα φορτία στις αρθρώσεις αντί για τους μύες, οδηγώντας σε ταχύτατη φθορά των χόνδρων και των συνδέσμων.

Ποιοι είναι οι τύποι αθλητικών κακώσεων;

Οι αθλητικές κακώσεις μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους σε όλο το μήκος και τις περιοχές του σώματος, ωστόσο, κατά κύριο λόγο, οι τραυματισμοί που προκύπτουν συχνότερα αφορούν το κάτω μέρος του σώματός μας (πόδια, γόνατα, αστραγάλους), καθώς αυτά σηκώνουν όλο το βάρος και τις δυνάμεις της κίνησης. Οι βασικοί τύποι στους οποίους διακρίνονται οι αθλητικές κακώσεις είναι οι εξής:

Διαστρέμματα (Sprains)

Αφορούν τη διάταση (τέντωμα) ή τη ρήξη των συνδέσμων, των ανθεκτικών δηλαδή ιστών που ενώνουν τα οστά μεταξύ τους. Ο αστράγαλος είναι το πιο συνηθισμένο σημείο διάστρεμματος.
Ρήξη / Θλάση Μυών (Strains)

Αφορά τη μερική ή ολική ρήξη των μυϊκών ινών, συνήθως μετά από υπερβολική διάταση ή απότομη σύσπαση. (Π.χ. θλάση δικεφάλου μηριαίου ή γαστροκνημίου).
Ρήξη Τενόντων

Οι τένοντες ενώνουν τους μύες με τα οστά. Η ρήξη τους (όπως η ρήξη του Αχιλλείου τένοντα) είναι από τους πιο σοβαρούς τραυματισμούς, προκαλώντας αδυναμία κίνησης και απαιτώντας συχνά άμεση χειρουργική παρέμβαση.
Κατάγματα

Μπορεί να είναι οξέα (έπειτα από μια δυνατή σύγκρουση, π.χ. σπάσιμο κνήμης) ή «κατάγματα κοπώσεως/στρες» (μικρο-ρωγμές στο οστό που δημιουργούνται από την επαναλαμβανόμενη καταπόνηση και το συνεχές τρέξιμο σε σκληρές επιφάνειες).
Εξαρθρήματα (Ανατομικές Παρεκτοπίσεις)

Συμβαίνουν όταν μια ισχυρή δύναμη βγάζει τα οστά μιας άρθρωσης από τη φυσιολογική τους θέση (π.χ. εξάρθρημα ώμου ή επιγονατίδας). Πρόκειται για επείγουσα κατάσταση που απαιτεί άμεση ανάταξη.
Ανοιχτά Τραύματα και Κακώσεις Χόνδρου

Περιλαμβάνουν εκδορές, θλαστικά τραύματα, αλλά και τις βλάβες στον αρθρικό χόνδρο (την λεία επιφάνεια που καλύπτει τα οστά), οι οποίες αν δεν αντιμετωπιστούν, οδηγούν σε πρώιμη οστεοαρθρίτιδα.

Ποιες είναι οι πιο συνηθισμένες αθλητικές κακώσεις;

Ορισμένες κακώσεις εμφανίζονται με τεράστια συχνότητα στα ορθοπαιδικά ιατρεία λόγω της φύσης των σύγχρονων αθλημάτων (ποδόσφαιρο, μπάσκετ, σκι, padel). Μερικές από τις πιο συνηθισμένες κακώσεις είναι:

Ρήξη Μηνίσκου

Ο μηνίσκος λειτουργεί ως «αμορτισέρ» στο γόνατο, απορροφώντας τους κραδασμούς και κατανέμοντας ομοιόμορφα το βάρος. Η ρήξη του συμβαίνει συνήθως με μια απότομη στροφική κίνηση του γόνατος ενώ το πέλμα είναι σταθερά καρφωμένο στο έδαφος. Προκαλεί πόνο, πρήξιμο και συχνά το αίσθημα ότι το γόνατο «κλειδώνει» ή «μαγκώνει».

Ρήξη Πρόσθιου Χιαστού Συνδέσμου (ΠΧΣ)

Ίσως ο πιο φοβισμένος τραυματισμός στο ποδόσφαιρο και το μπάσκετ. Ο χιαστός είναι ο κύριος σταθεροποιητής του γόνατος. Η ρήξη του συνοδεύεται συχνά από έναν χαρακτηριστικό ήχο («ποπ»), άμεσο οίδημα και τρομερή αστάθεια (το γόνατο «φεύγει»).

Εξάρθρημα Ώμου

Ο ώμος είναι η άρθρωση με το μεγαλύτερο εύρος κίνησης, αλλά ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο είναι και εξαιρετικά ασταθής. Πτώσεις με τεντωμένο χέρι (π.χ. στο σκι ή στο ποδόσφαιρο) μπορούν να βγάλουν την κεφαλή του βραχιονίου έξω από την υποδοχή της. Αν συμβεί μία φορά, αυξάνονται δραματικά οι πιθανότητες υποτροπής (καθ’ έξιν εξάρθρημα).

Ρήξη Στροφικού Πετάλου Ώμου (Rotator Cuff)

Πολύ συχνή σε αθλήματα ρίψεων, κολύμβηση, τένις και άρση βαρών. Οι τένοντες του στροφικού πετάλου φθείρονται και μπορεί να κοπούν, προκαλώντας έντονο πόνο και αδυναμία ανύψωσης του χεριού πάνω από το επίπεδο του κεφαλιού.

Ρήξη Αχιλλείου Τένοντα

Ο ισχυρότερος τένοντας του σώματος. Υφίσταται τεράστια φορτία κατά τα άλματα και τις απότομες επιταχύνσεις. Η ρήξη του μοιάζει σαν «χτύπημα από πέτρα ή κλωτσιά» στο πίσω μέρος της γάμπας και ο αθλητής αδυνατεί να πατήσει στις μύτες των ποδιών του.

Τενοντίτιδες και Σύνδρομα Υπέρχρησης

Φλεγμονές όπως η επιγονατιδική τενοντίτιδα (jumper’s knee – το γόνατο του άλτη), η τενοντίτιδα του αχιλλείου, το σύνδρομο λαγονοκνημιαίας ταινίας στους δρομείς (runner’s knee) και η επικονδυλίτιδα του αγκώνα. Αποτελούν μάστιγα για όσους αθλούνται εντατικά χωρίς τη σωστή περιοδικότητα ξεκούρασης.

Ποια είναι τα συμπτώματα των αθλητικών κακώσεων;

Ανάλογα με το είδος του τραυματισμού που έχει δημιουργηθεί και την περιοχή στην οποία εμφανίζεται, τα κλινικά συμπτώματα διαφέρουν, όμως υπάρχουν ορισμένα προειδοποιητικά σημάδια που δεν πρέπει ποτέ να αγνοούνται. Τα πιο κοινά συμπτώματα είναι τα εξής:

Ξαφνικός, Οξύς Πόνος

Ιδιαίτερα την ώρα της άσκησης (στις οξείες κακώσεις) ή ένας βαθύς, επίμονος πόνος που χειροτερεύει μετά το τέλος της προπόνησης (στις χρόνιες).

Μειωμένο Εύρος Κίνησης

Η αδυναμία να λυγίσετε, να τεντώσετε ή να περιστρέψετε μια άρθρωση όπως συνήθως.

Αίσθηση Ευαισθησίας

Πόνος κατά την ψηλάφηση (άγγιγμα) του συγκεκριμένου μυός, τένοντα ή οστού.

Εμφάνιση Οιδήματος (Πρήξιμο)

Είναι η φυσιολογική αντίδραση του σώματος σε μια βλάβη, καθώς συσσωρεύεται υγρό και αίμα στην περιοχή για να ξεκινήσει η επούλωση.

Εμφάνιση Αιματώματος (Μελανιά)

Λόγω εσωτερικής ρήξης μικρών αιμοφόρων αγγείων, κυρίως μετά από θλάσεις μυών.

Αιμορραγία

Σε περιπτώσεις ανοιχτών τραυμάτων ή συντριπτικών καταγμάτων.

Αίσθημα Αστάθειας

Η αίσθηση ότι η άρθρωση “υποχωρεί” ή δεν μπορεί να στηρίξει το βάρος σας (χαρακτηριστικό στις συνδεσμικές ρήξεις).

Σε περιπτώσεις όπου ο τραυματισμός δεν εντοπιστεί άμεσα ή ο τρόπος αντιμετώπισής του από τον ίδιο τον αθλητή δεν είναι ο πλέον κατάλληλος (π.χ. αν συνεχίσει να παίζει με πόνο), τότε τα συμπτώματα μπορεί να κάνουν την εμφάνισή τους πιο έντονα έπειτα από μερικές ώρες ή ημέρες, όταν το σώμα “κρυώσει” και η αδρεναλίνη πέσει.

Πώς πραγματοποιείται η διάγνωση;

Η σωστή και έγκαιρη διάγνωση είναι το απόλυτο μυστικό για την πλήρη και ασφαλή επιστροφή στους αγωνιστικούς χώρους ή την καθημερινότητα. Εξαιρετικά σημαντικό είναι ο ασθενής, εάν παρατηρήσει κάποιο από τα παραπάνω συμπτώματα, να διακόψει άμεσα τη δραστηριότητα, να μην πιέσει τον εαυτό του και να επικοινωνήσει με τον ιατρό του για να κανονίσει μια επίσκεψη.
Ο εξειδικευμένος Ορθοπαιδικός, προκειμένου να προτείνει στον ασθενή την κατάλληλη, εξατομικευμένη θεραπεία, προβαίνει σε ενδελεχή κλινική εξέταση. Η διαδικασία περιλαμβάνει:

Μελέτη Ιατρικού Ιστορικού

Ο ιατρός λαμβάνει λεπτομερές ιστορικό σχετικά με τον ακριβή μηχανισμό του τραυματισμού (πώς, πότε, τι κίνηση προηγήθηκε), τα επίπεδα πόνου και το ιστορικό παλαιότερων τραυματισμών.

Κλινική Εξέταση

Μέσα από ειδικά ορθοπαιδικά τεστ ψηλάφησης, αντίστασης, διάτασης και ελέγχου σταθερότητας (π.χ. Lachman test για τον χιαστό), ο ιατρός εντοπίζει την πηγή του προβλήματος.

Απεικονιστικές Εξετάσεις

Εάν το κρίνει απαραίτητο, για την επιβεβαίωση της διάγνωσης και τον καθορισμό της έκτασης της βλάβης, θα συστήσει:

• Απλές Ακτινογραφίες (X-Rays): Για τον άμεσο αποκλεισμό καταγμάτων και οστικών βλαβών.
• Υπερηχογράφημα (Ultrasound): Ιδανικό για γρήγορη αξιολόγηση επιφανειακών τενόντων και μυϊκών θλάσεων.
• Μαγνητική Τομογραφία (MRI): Αποτελεί τον «χρυσό κανόνα» (gold standard) στις αθλητικές κακώσεις. Απεικονίζει με εκπληκτική λεπτομέρεια όλους τους μαλακούς ιστούς (χόνδρους, μηνίσκους, χιαστούς, τένοντες), παρέχοντας την πλήρη και τελική εικόνα του τραυματισμού.

Θεραπεία Αθλητικών Κακώσεων

Αναλόγως με τα συμπτώματα, τη σοβαρότητα της κάκωσης, την ηλικία και το ιατρικό ιστορικό του ασθενούς (τις απαιτήσεις δηλαδή του τρόπου ζωής του), προτείνεται και η κατάλληλη θεραπεία.

Συντηρητική Θεραπεία: Το Πρωτόκολλο R.I.C.E.

Τη στιγμή την οποία συνέβη ο τραυματισμός (και για τις πρώτες 48-72 ώρες) συστήνεται ως πρώτη γραμμή άμυνας το διεθνές πρωτόκολλο R.I.C.E., το οποίο περιλαμβάνει:

Rest (Ανάπαυση): Διακοπή της δραστηριότητας για να αποφευχθεί περαιτέρω βλάβη.
Ice (Πάγος): Εφαρμογή πάγου στην παθούσα περιοχή (για 15-20 λεπτά, ποτέ απευθείας στο δέρμα) για τον περιορισμό του οιδήματος.
Compression (Περίδεση): Ελαστική περίδεση της άρθρωσης (με επίδεσμο) για μείωση του πρηξίματος και ήπια σταθεροποίηση.
Elevation (Ανύψωση): Ανύψωση του τραυματισμένου άκρου πάνω από το επίπεδο της καρδιάς για τη διευκόλυνση της απορρόφησης των υγρών.

Σε πολλές περιπτώσεις μυϊκών θλάσεων (1ου ή 2ου βαθμού), απλών διαστρεμμάτων και ήπιων τενοντίτιδων, η συντηρητική θεραπεία – σε συνδυασμό με στοχευμένη φυσικοθεραπεία, αντιφλεγμονώδη φάρμακα, και σύγχρονες βιολογικές θεραπείες (όπως ενέσεις PRP – Πλάσμα Πλούσιο σε Αιμοπετάλια) – καθίσταται απολύτως ικανοποιητική για την πλήρη ανάρρωση.
Υπάρχουν όμως και πολλές περιπτώσεις (όπως ολικές ρήξεις χιαστών, ρήξεις μηνίσκων σε νέα άτομα, εκτεταμένες ρήξεις τενόντων του ώμου ή κατάγματα) που κρίνεται απολύτως απαραίτητη η χειρουργική αντιμετώπιση του τραυματισμού, ώστε η άρθρωση να επανέλθει στο 100% της λειτουργικότητάς της και να αποφευχθεί η πρόωρη καταστροφή της.

Χειρουργική Αντιμετώπιση Αθλητικών Κακώσεων

Η χειρουργική αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων προβλέπεται σε περιπτώσεις όπου κρίνεται απαραίτητο, προκειμένου να διασφαλιστεί η βιομηχανική σταθερότητα του σώματος. Κατά κύριο λόγο, στο σύγχρονο ιατρικό τοπίο, η μέθοδος η οποία χρησιμοποιείται για τη χειρουργική αντιμετώπιση των αθλητικών κακώσεων των αρθρώσεων (γόνατο, ώμος, ποδοκνημική) είναι η Αρθροσκοπική Χειρουργική.
Η συγκεκριμένη ελάχιστα επεμβατική μέθοδος έχει φέρει επανάσταση στην αθλητιατρική. Μέσα από 2-3 μικροσκοπικές οπές χιλιοστών, εισάγεται μια κάμερα υψηλής ευκρίνειας (αρθροσκόπιο) και ειδικά μικρο-εργαλεία, επιτρέποντας στον χειρουργό να βλέπει εσωτερικά την άρθρωση σε οθόνη και να επισκευάζει με απόλυτη ακρίβεια τη βλάβη.
Η αρθροσκόπηση διαθέτει πολλά πλεονεκτήματα έναντι των παλαιότερων, ανοιχτών χειρουργείων, ορισμένα από τα οποία είναι:

Σύγχρονες και ασφαλείς τεχνικές: Αποφεύγονται οι μεγάλες τομές (απουσία ουλών) και ελαχιστοποιείται ο κίνδυνος λοιμώξεων.
Άμεση κινητοποίηση: Ο ασθενής αισθάνεται ελάχιστο μετεγχειρητικό πόνο και επιστρέφει σπίτι του την ίδια κιόλας ημέρα (Day Clinic).
Αποτελεσματική και Γρήγορη Λύση: Η αποκατάσταση είναι ραγδαία, επιτρέποντας την ταχύτερη έναρξη των φυσικοθεραπειών και τη δραστική μείωση του χρόνου απουσίας από τους αγωνιστικούς χώρους.

Λίγα Λόγια για τον Ιατρό (Δρ. Πολυζώης)

Η αντιμετώπιση των απαιτητικών αθλητικών κακώσεων προϋποθέτει κορυφαία ιατρική εξειδίκευση. Ο Ορθοπαιδικός Χειρουργός κ. Πολυζώης είναι ο μόνος Ορθοπαιδικός στην Ελλάδα στην χειρουργική ώμου και άνω άκρου με προϋπηρεσία μόνιμης διευθυντικής θέσης (substantive Consultant) για 10 συναπτά έτη στην Μεγάλη Βρετανία. Η θητεία του στο αυστηρό και άκρως απαιτητικό περιβάλλον του Εθνικού Συστήματος Υγείας της Μ. Βρετανίας (NHS) του προσέδωσε τεράστια χειρουργική εμπειρία, έχοντας ολοκληρώσει χιλιάδες επιτυχημένες αρθροσκοπικές επεμβάσεις.
Μέσα από τη συνεχή του ενασχόληση με ασθενείς και αθλητές υψηλών προδιαγραφών, ο ιατρός συνδυάζει τα τελευταία διεθνή πρωτόκολλα της Αθλητιατρικής με πρωτοποριακές, ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές, με μοναδικό στόχο τη γρήγορη, ασφαλή και οριστική θεραπεία του προβλήματος, προσεγγίζοντας τον κάθε ασθενή με ανθρωπιά, σεβασμό και ειλικρίνεια.

Κόστος – Τιμές για την Αντιμετώπιση των Αθλητικών Κακώσεων

Η εμφάνιση ενός τραυματισμού αποτελεί από μόνη της μια στρεσογόνα εμπειρία, και κατανοούμε απόλυτα ότι ο οικονομικός παράγοντας παίζει σημαντικό ρόλο για τον κάθε ασθενή. Φιλοσοφία του ιατρείου μας είναι ότι η ιατρική αριστεία και η εξειδικευμένη ορθοπαιδική φροντίδα πρέπει να είναι προσβάσιμες.
Το τελικό κόστος αντιμετώπισης μιας αθλητικής κάκωσης είναι αυστηρά εξατομικευμένο, καθώς εξαρτάται άμεσα από τη φύση του τραυματισμού, τη μέθοδο θεραπείας (συντηρητική προσέγγιση με ενέσεις PRP έναντι αρθροσκοπικής αποκατάστασης), τα ειδικά βιο-υλικά (όπως άγκυρες καθήλωσης ή μοσχεύματα) και τον χρόνο νοσηλείας που ενδέχεται να απαιτηθεί.
Προκειμένου να μειωθεί στο ελάχιστο η επιβάρυνση του ασθενούς, υπάρχει άμεση συνεργασία με τους δημόσιους ασφαλιστικούς φορείς (ΕΟΠΥΥ), αλλά και ευέλικτη συνεργασία με όλες τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες για την κάλυψη των χειρουργικών εξόδων. Μετά την κλινική εξέταση και τη διάγνωση, θα λάβετε μια απόλυτα διαφανή, λεπτομερή και ξεκάθαρη ενημέρωση για όλες τις επιλογές και τα αντίστοιχα κόστη, ώστε να προχωρήσετε στη θεραπεία χωρίς κανένα άγχος.
Η κίνηση είναι ζωή!
Επικοινωνήστε με τον γιατρό για εξειδικευμένη ορθοπαιδική φροντίδα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας.

Η κIνηση εIναι ζωH!

Επικοινωνήστε με τον γιατρό για εξειδικευμένη ορθοπαιδική φροντίδα, προσαρμοσμένη στις ανάγκες σας

Συχνές ερωτήσεις

Πόσο γρήγορα πρέπει να αντιμετωπιστεί ένας αθλητικός τραυματισμός;

Η ταχύτητα αντίδρασης είναι κρίσιμης σημασίας. Ένας οξύς τραυματισμός πρέπει να αξιολογηθεί από Ορθοπαιδικό ιδανικά μέσα στις πρώτες 24 έως 48 ώρες. Η καθυστέρηση στη διάγνωση μπορεί να μετατρέψει μια απλή φλεγμονή σε χρόνια βλάβη, ή μια μερική ρήξη τένοντα σε ολική, αυξάνοντας δραματικά τον χρόνο αποκατάστασης και την πιθανότητα να χρειαστεί χειρουργική παρέμβαση.

Μπορώ να συνεχίσω την άσκηση αν έχω ήπιο πόνο;

Η απάντηση είναι συνήθως “όχι”. Ο πόνος είναι ο μηχανισμός άμυνας του σώματος που σας προειδοποιεί ότι κάποιος ιστός φθείρεται. Αν συνεχίσετε να πιέζετε τον εαυτό σας αγνοώντας τον πόνο (ειδικά αν ο πόνος είναι οξύς ή σας αναγκάζει να αλλάξετε τον τρόπο που περπατάτε/τρέχετε), ρισκάρετε να επιδεινώσετε σοβαρά την κάκωση. Η ασφαλής πρακτική είναι η διακοπή της δραστηριότητας και η ιατρική αξιολόγηση.

Πότε θεωρείται ένας τραυματισμός “χρόνιος”;

Ένας τραυματισμός μεταπίπτει στην κατηγορία του “χρόνιου” όταν ο πόνος και τα συμπτώματα (όπως δυσκαμψία και οίδημα) επιμένουν για χρονικό διάστημα μεγαλύτερο των 3 έως 6 μηνών, παρά την όποια αρχική ξεκούραση. Οι χρόνιοι τραυματισμοί υποδηλώνουν ότι ο ιστός δεν έχει καταφέρει να επουλωθεί σωστά και έχει αναπτυχθεί χρόνια φλεγμονή ή ουλώδης ιστός.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ οξείας και χρόνιας κάκωσης;

Η βασική τους διαφορά εντοπίζεται στον μηχανισμό και στον χρόνο εκδήλωσης. Μια οξεία κάκωση συμβαίνει ακαριαία, συνήθως λόγω ενός συγκεκριμένου γεγονότος (π.χ. ένα λάθος πάτημα, μια σύγκρουση, μια απότομη προσγείωση) και προκαλεί άμεσο, έντονο πόνο. Αντίθετα, μια χρόνια κάκωση αναπτύσσεται “αθόρυβα” και σταδιακά, λόγω επαναλαμβανόμενης καταπόνησης της ίδιας περιοχής (υπέρχρηση) σε βάθος εβδομάδων ή μηνών, με τον πόνο να εντείνεται προοδευτικά.

Πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της ξεκούρασης;

Η ξεκούραση (ή αλλιώς η “ενεργητική αποφόρτιση”) δεν είναι απλώς σημαντική, αλλά απολύτως κρίσιμη για τη θεραπεία. Το σώμα διαθέτει εκπληκτικούς μηχανισμούς αυτοΐασης, οι οποίοι όμως χρειάζονται χρόνο και απουσία πίεσης για να λειτουργήσουν. Η μη συμμόρφωση στις οδηγίες ξεκούρασης του ιατρού είναι η συχνότερη αιτία υποτροπής των αθλητικών κακώσεων. Ακόμα και μετά την υποχώρηση του πόνου, η σταδιακή – και όχι απότομη – επιστροφή στον αθλητισμό είναι επιβεβλημένη.

Ρήξη Τένοντα Ώμου: Συμπτώματα, Διάγνωση και Σύγχρονες Επιλογές Θεραπείας

Παγωμένος Ώμος: Αιτίες, Στάδια και Αποτελεσματική Θεραπεία