Παράγοντες κινδύνου εξάρθρωσης ώμου
Υπάρχουν διάφοροι παράγοντες που αυξάνουν τον κίνδυνο αστάθειας του ώμου:
- Άτομα μεταξύ 15 και 30 ετών αλλά και αθλητές που παίζουν και συμμετέχουν σε αθλήματα επαφής όπως ποδόσφαιρο, μπάσκετ , μποξ και ελεύθερη πάλη
- Ιστορικό προηγούμενου τραυματισμού στον ώμο καθώς και υπερχρήση του ώμου με επαναλαμβανόμενους τραυματισμούς
- Γενικευμένη συνδεσμική χαλαρότητα (χαλαροί σύνδεσμοι) που παρατηρείται συνήθως σε κολυμβητές, παίκτες βόλεϊ, χορευτές και ασθενείς με προβλήματα συνδετικού ιστού
- Άτομα ανδρικού φύλου έχουν διπλάσιες πιθανότητες να “βγάλουν” τον ώμο τους.
- Προηγούμενο εξάρθρημα του ώμου.
- Επιληπτικές διαταραχές
Συμπτώματα Εξαρθρήματος Ώμου
Τα πιο συνηθισμένα συμπτώματα ενός εξαρθρωμένου ώμου περιλαμβάνουν:
- Αίσθηση ή ακρόαση ενός δυνατού ήχου στον ώμο
- Πολύ έντονος πόνος και αδυναμία μετακίνησης του ώμου
- Αίσθηση ότι η άρθρωση έχει κολλήσει σε μια συγκεκριμένη θέση
- Αίσθηση αυξημένης αλλά μη ομαλής κίνησης στην άρθρωση.
- Αδυναμία ή μεγάλη δυσκολία ανύψωσης του χεριού πάνω από το κεφάλι
- Παραμόρφωση στην περιοχή του ώμου
- Οίδημα
- Μούδιασμα, μυρμήγκιασμα ή αδυναμία στο χέρι ή τα δάχτυλα (νευρολογική πάρεση βραχιονίου πλέγματος).
Στη χρόνια αστάθεια ώμου παρατηρούνται τα ακόλουθα συμπτώματα:
- Πόνος σε ορισμένες κινήσεις και σπανιότερα σε ηρεμία ή τη νύχτα όταν ο ασθενής προσπαθεί να κοιμηθεί πάνω στον πάσχοντα ώμο
- Συνεχής φόβος ότι ο ώμος του θα βγει, όταν ανυψώνει το χέρι του πάνω από τον ώμο
- Υποτροπές του εξαρθρήματος, ακόμα και την ώρα του ύπνου
Τα επεισόδια αυτά προκαλούν συνήθως άλλες βλάβες στον ώμο, όπως ρήξεις του επιχείλιου χόνδρου (μαλακού ιστού που περιβάλλει τη γλήνη) με ρήξη των συνδέσμων, τραυματισμούς χόνδρου, ρήξεις στροφικού πετάλου ή ακόμα και κατάγματα.
Μόλις οι σύνδεσμοι, οι τένοντες και οι μύες γύρω από τον ώμο χαλαρώσουν ή πάθουν ρήξεις, τα εξαρθρήματα μπορεί να συμβούν επανειλημμένα (καθ’ έξιν εξάρθρηματα) Μόλις ένας ώμος εξαρθρωθεί, είναι ευάλωτος σε επαναλαμβανόμενα επεισόδια αστάθειας και συνεχιζόμενα εξαρθρήματα. Όταν ο ώμος είναι χαλαρός και γλιστράει από τη θέση του επανειλημμένα και χωρίς ιδιαίτερη προσπάθεια ή τραυματισμό, αυτό ονομάζεται χρόνια αστάθεια.
Η χρόνια αστάθεια του ώμου προκαλείται από τη βλάβη και αδυναμία των ιστών αυτών να κρατήσουν το χέρι κεντραρισμένο στην υποδοχή της ωμοπλάτης.
Το μεγαλύτερο ποσοστό των ασθενών που εξαρθρώνουν τον ώμο αναπτύσσουν δυο πολύ κοινές βλάβες, μια ρήξη του προσθίου και κατώτερου επιχειλίου χόνδρου της ωμογλήνης με ρήξη του συνδέσμου (βλάβη Bankhart) καθώς και ένα συμπιεστικό κάταγμα που προκαλεί ένα βαθούλωμα σαν κρατήρα στο οπίσθιο και έξω μέρος του βραχιονίου οστού δίπλα στην αρθρική επιφάνεια της κεφαλής (βλάβη Hill-Sachs) . Σε ασθενείς μεγαλύτερης ηλικίας συνηθέστερες συνοδές βλάβες αποτελούν το κάταγμα μείζονος βραχιονίου ογκώματος του βραχιονίου ή η συνοδός ρήξη των τενόντων του στροφικού πετάλου.
Οι ασθενείς που παθαίνουν εξάρθρημα διατρέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο ανάπτυξης αρθρίτιδας στον ώμο. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για όσους βιώνουν καθ’ έξιν εξαρθρήματα ή επεισόδια χρόνιας αστάθειας. Όσο περισσότερη αστάθεια έχει ένας ασθενής, τόσο μεγαλύτερος είναι ο κίνδυνος να προκαλέσει βλάβη σε άλλες δομές του ώμου, όπως ο χόνδρος, το οστό ή / και το στροφικό πέταλο. Κατά συνέπεια, η θεραπεία επικεντρώνεται στη μείωση του κινδύνου για επαναλαμβανόμενα επεισόδια αστάθειας και κατά συνέπεια στη μείωση του κινδύνου εμφάνισης αυτών των κακώσεων.
Διάγνωση και Αξιολόγηση Εξάρθρηματος Ώμου
Αφού συζητήσει τα συμπτώματά σας και πάρει ένα ενδελεχές ιατρικό ιστορικό, ο κ. Πολυζώης θα εξετάσει πολύ προσεκτικά τον ώμο σας.
Ειδικά τεστ κατά τη διάρκεια της κλινικής εξέτασης βοηθούν στην αξιολόγηση της αστάθειας του ώμου, τα οποία και θα γίνουν από τον ιατρό. Ο κ. Πολυζώης μπορεί επίσης να ελέγξει για γενική χαλαρότητα τους συνδέσμους.
Ο κ. Πολυζώης θα διαγνώσει αμέσως έναν εξαρθρωμένο ώμο. Θα εξετάσει τον ώμο και το υπόλοιπο χέρι σας. Ενημερώστε τον ιατρό για τυχόν συμπτώματα που αντιμετωπίζετε και τι κάνατε ακριβώς πριν τραυματίσετε τον ώμο σας.
Όταν ο ώμος αναταχθεί σωστά στην ανατομική του θέση, ο κ. Πολυζώης θα σας στείλει για απεικονιστικές εξετάσεις για να επιβεβαιώσει τη διάγνωσή και να εντοπίσει τυχόν άλλες παθήσεις ή βλάβες.
- Ακτινογραφίες. Ειδικές λήψεις θα δείξουν τυχόν κατάγματα στα οστά που αποτελούν την άρθρωση του ώμου.
- Μαγνητική τομογραφία (MRI) με ή χωρίς σκιαγραφικό (εξαρτάται από τη χρονική περίοδο του εξαρθρήματος). Μια μαγνητική τομογραφία παρέχει ιδιαίτερα λεπτομερείς εικόνες των μαλακών μορίων και ιστών. Θα βοηθήσει τον ιατρό να εντοπίσει τραυματισμούς στους συνδέσμους και τους τένοντες που περιβάλλουν την άρθρωση.
- Αξονική Τομογραφία (CT) με τρισδιάστατη απεικόνιση 3D. Θα προσφέρει σημαντικές πληροφορίες για να υπολογιστούν επακριβώς τυχόν οστικές βλάβες, οστικά ελλείμματα από την πλευρά της ωμογλήνης ή και του βραχιονίου και βέβαια για κατάγματα και σωστό προεγχειρητικό σχεδιασμό.
Αντιμετώπιση Εξάρθρηματος Ώμου
Η θεραπεία για το εξάρθρημα του ώμου καθορίζεται από διαφορετικούς παράγοντες, όπως:
- την ηλικία του ασθενούς, κατά τον πρώτο τραυματισμό ή εξάρθρημά του
- τον αριθμό των εξαρθρημάτων
- το είδος και το επίπεδο της αθλητικής του δραστηριότητας
- τις οστικές κακώσεις που προκλήθηκαν κατά τον τραυματισμό
- τη χαλαρότητα των συνδέσμων του
Μετά την ανάταξη, αποφασίζεται η μέθοδος αντιμετώπισης, συντηρητική ή ελάχιστα επεμβατική (αρθροσκόπηση), που εξαρτάται από πολλούς παράγοντες. Ενδεικτικά, αναφέρονται:
- οι υπάρχουσες βλάβες
- η ύπαρξη οστικών κακώσεων και το μέγεθος αυτών
- η ηλικία του πάσχοντα κατά το πρώτο εξάρθρημα
- ο αριθμός των εξαρθρημάτων
- οι αθλητικές δραστηριότητες του πάσχοντα
Η διεθνής βιβλιογραφία καταδεικνύει ότι όσο μικρότερη είναι η ηλικία στην οποία γίνεται το πρώτο εξάρθρημα και όσο μεγαλύτερο το επίπεδο της δραστηριότητας του ασθενούς, τόσο αυξάνεται η πιθανότητα να υποστεί ένα 2ο εξάρθρημα στο μέλλον. Έτσι, για έναν ασθενή 20 ετών με αθλητικές δραστηριότητες, η πιθανότητα να υποστεί ένα δεύτερο εξάρθρημα, ανεξάρτητα από τη συντηρητική θεραπεία που ακολούθησε, πλησιάζει σχεδόν το 100%!
Η συντηρητική αντιμετώπιση περιλαμβάνει:
- Αποφυγή δραστηριοτήτων που ενισχύουν τα συμπτώματα
- Ακινητοποίηση του ώμου σε ειδικό φάκελο-ανάρτηση για χρονικό διάστημα 2-4 εβδομάδων μέχρι να υποχωρήσει ο πόνος
- Λήψη παυσιπόνων και μη στεροειδών αντιφλεγμονωδών φαρμάκων
- Παγοθεραπεία
- Φυσικοθεραπεία με κινησιοθεραπεία και ασκήσεις ενδυνάμωσης των μυών της ωμικής ζώνης
Συνήθως, η συντηρητική αντιμετώπιση έχει καλά αποτελέσματα σε ασθενείς μεγαλύτερης ηλικίας, με χαμηλό επίπεδο αθλητικής και χειρωνακτικής δραστηριότητας και χωρίς σύνοδες βλάβες στον ώμο.
